| EXISTÊNCIA DE DEUS |
Conta-se que um velho árabe analfabeto orava com tanto fervor e com tanto carinho, cada noite, que, certa vez, o rico chefe de grande caravana chamou-o à sua presença e lhe perguntou:
— Por que oras com tanta fé? Como sabes que Deus existe, quando nem ao menos sabes ler?
O crente fiel respondeu:
— Grande senhor, conheço a existência de Nosso Pai Celeste pelos sinais dele.
— Como assim? — indagou o chefe, admirado.
O servo humilde explicou-se:
— Quando o senhor recebe uma carta de pessoa ausente, como reconhece quem a escreveu?
— Pela letra.
— Quando o senhor recebe uma jóia, como é que se informa quanto ao autor dela?
— Pela marca do ourives.
O empregado sorriu e acrescentou:
— Quando ouve passos de animais, ao redor da tenda, como sabe, depois, se foi um carneiro, um cavalo ou um boi?
— Pelos rastros — respondeu o chefe, surpreendido.
Então, o velho crente convidou-o para fora da barraca e, mostrando-lhe o céu, onde a Lua brilhava, cercada por multidões de estrelas, exclamou, respeitoso:
— Senhor, aqueles sinais, lá em cima, não podem ser dos homens!
Nesse momento, o orgulhoso caravaneiro, de olhos lacrimosos, ajoelhou-se na areia e começou a orar também.
Francisco Cândido Xavier, Pai Nosso, pelo Espírito Meimei.
| EKZISTO DE DIO |
Oni rakontas, ke maljuna, analfabeta arabo preĝadis ĉiunokte kun tielaj fervoro kaj amo, ke la riĉa estro de granda karavano foje sendis voki lin kaj demandis:
Kial vi preĝas tiel fidoplene? Kiel vi scias, ke Dio ekzistas, se vi eĉ ne scias legi?
La fidela kredanto respondis:
— Grandsinjoro, mi scias pri la ekzisto de nia Ĉiela Patro laŭ liaj signoj.
— Kiel do? — la estro demandis kun miro.
La humila servanto klarigis:
— Kiam via sinjora moŝto ricevas leteron de forestanta persono, kiel vi rekonas la skribinton?
— Laŭ la skribkaraktero.
— Kiam mia sinjoro ricevas juvelon, kiel vi informiĝas pri ĝia aŭtoro?
— Laŭ la marko de la juvelisto.
La servanto ridetis kaj aldiris:
— Aūdinte paŝadon de bestoj ĉirkaŭ la tendo, kiel vi scias, ĉu tio estis ŝafo, ĉevalo aŭ bovo?
— Laŭ la piedsignoj — surprizite respondis la estro.
Tiam la maljuna kredanto invitis lin eksteren el la tendo, kaj montrante al li la ĉielon, kie la Luno brilis ĉirkaŭita per amasoj da steloj, li eldiris, respektoplene:
— Sinjoro, tiuj signoj tie supre ne povas esti de homoj!
En tiu momento, la fiera karavanestro, kun larmantaj okuloj, genuiĝis sur la sablo kaj ankaŭ komencis preĝi.
Francisco Cândido Xavier, Patro Nia, diktita de la Spirito Meimei.
